Vijftig jaar Groen: hoe een eenmanszaak in Marknesse uitgroeide tot een begrip in Steenwijk

Op 4 juni 1976 opende Gerrit Groen de deuren van zijn autoschadebedrijf in Marknesse. Alleen, met gereedschap en een idee. Vijftig jaar later staat datzelfde bedrijf in Steenwijk, met 29 medewerkers, twee zoons aan het roer en een oprichter die nog elke ochtend als eerste op de mat staat.

“Ik doe elke ochtend de deuren open, maar ik doe ze niet meer dicht hoor,” zegt Gerrit, en hij lacht erbij. 

Van Marknesse naar Steenwijk 

De stap naar Steenwijk in 1980 was geen toeval. Gerrits roots lagen er al: zijn ouders en grootouders kwamen uit de regio, klanten uit de streek waren vaste gezichten en de stad lag een stuk centraler dan Marknesse. Het bedrijf vestigde zich aan de Korte Venen 6 en groeide gestaag. In 2006 was het pand te klein geworden en verhuisde ABS Autoherstel Groen een paar deuren verder, naar nummer 14, waar het vandaag de dag nog zit. 

Het vak van binnenuit 

Wie binnenstapt in de werkplaats aan de Korte Venen, ziet vakmanschap in uitvoering. Wekelijks repareren en spuiten Peter en zijn team zo’n zeventig auto’s, ruim 3.500 per jaar. Dat klinkt als een vlotte operatie, en dat is het ook, maar wie denkt dat schadeherstel eenvoudig is, heeft het mis. “Veel mensen weten helemaal niet wat er allemaal bij komt kijken,” zegt Peter. Daarom fotografeert het team bij elke auto het volledige proces, van eerste inspectie tot aflevering. 

De reacties zijn steevast hetzelfde. “Meestal verbazing. Vooral over de hoeveelheid stappen die doorlopen wordt om de auto weer netjes te krijgen.” 

Elke auto doorloopt hetzelfde traject: wassen, demonteren, schade op het plaatwerk beoordelen, voorbereiden voor het spuitwerk en ten slotte lakken. Dat laatste vraagt precisie. Met een kleine sensor wordt de exacte kleur van de carrosserie uitgelezen, zodat de aangebrachte lak altijd overeenkomt met het origineel. 

Familie, ook van binnen 

In 2015 droeg Gerrit het bedrijf over aan zijn zoons Peter (47) en Martin (43). Veertig jaar had hij het zelf gerund, van eenmanszaak naar een bedrijf met bijna dertig mensen. De familienaam boven de deur is sindsdien niet de enige constante gebleven. “We kennen alle werknemers bij naam,” zegt Peter. “We krijgen regelmatig te horen dat ze het fijn vinden deel uit te mogen maken van ‘de familie’. Dat is wederzijds.”